Afgelopen zomer ontvingen we een prachtig verhaal van Floor. Hij heeft al tien keer deelgenomen aan Limburgs Mooiste, telkens op de langste mountainbikeafstand. In dit artikel deelt hij zijn ervaring tijdens zijn tiende deelname: Obvion Limburgs Mooiste 2025. Bekijk onderaan de mooie foto’s met uitzichten van voorgaande edities!
10x Limburgs Mooiste MTB lange tocht: het blijft een uitdaging
Mijn eerste deelname aan Limburgs Mooiste was in 2014, de avond ervoor had Robin van Persie net een wereldgoal gescoord tegen Spanje op het WK in Brazilië. Inmiddels, in 2025, is dit mijn tiende deelname, opnieuw aan de lange mountainbiketocht. Elk jaar ben ik benieuwd welke route er dit keer is uitgezet, en elk jaar fiets ik hem met evenveel plezier en uitdaging. De route bestaat altijd uit pittige klimmetjes, schitterende vergezichten en lange afdalingen door typisch Limburgse holle wegen.
2025
Ook dit jaar vertrok ik vroeg, rond 07:15 uur, richting de start in Heerlen. Onderweg kom ik al in de sfeer van Limburgs Mooiste door de andere deelnemers die ik tegenkom. Rond 08:00 uur start ik echt. Na de eerste helling, de Orchisweg, kom ik boven op het plateau. Er staat een flinke wind, windkracht 4, heerlijk om met je hoofd in de wind te zitten. Bergop haal ik anderen makkelijk in, bergaf laat ik ze vaak weer voorgaan. Niet erg, iedereen heeft zijn eigen tempo en manier van fietsen.
Na de eerste paar hellingen fietsen we in Nijswijler de Biesweg omhoog, met een prachtig uitzicht over het heuvelland bij Mechelen. In dit dorp is het tijd voor de eerste pauze. Even bijtanken met krentenbollen, fruit en mueslirepen.
Daarna volgen de beklimmingen in het Vijlenerbos, pittiger en langer, met meer stenen en boomwortels. Het Vijlenerbos ligt hoger dan de rest van het Heuvelland. Bij één beklimming in het Elzetterbos moet ik helaas even van de fiets af; andere mountainbikers worstelen hier net zo. Vervolgens gaat de route grotendeels omlaag door het Vijlenerbos, met af en toe een klimmetje. Mooier kan bijna niet, vooral de stukken langs de bosranden met bloeiende weides ernaast.
Na de klim in Epen parkeer ik kort mijn fiets tegen een paaltje en geniet van het uitzicht op het dal, het Vijlenerbos in de verte en de koeien in de wei.
De schoonheid van mountainbiken in Zuid-Limburg
Na een klim in Slenaken, net over de grens in België, fiets ik door naar Noorbeek voor de volgende pauze, weer met goede verzorging. Kort daarna gaat het naar Gravenvoeren, waar ik de Kinkenberg op fiets, een helling die niet eens op het routekaartje staat. Met plezier fiets ik omhoog, passeer een paar wandelaars die me aanmoedigen. Even een foto van een typisch Limburgs gezicht: het bordje van Limburgs Mooiste met koeien op de achtergrond. Ook attendeer ik twee andere deelnemers van Limburgs Mooiste er nog op dat ze rechts af moeten slaan, terwijl ze al rechtdoor waren gereden. Hard knijpen ze in de remmen. Ze zeiden nog: ‘als we jou niet hadden…’.
Bij de Steenberg, nabij Mesch, staat de tiende helling van de dag op het routekaartje. Een typische Limburgse holle weg, die ik ook ken van de Mescherbergloop. Het is maar goed dat ik nu op de fiets zit bij een tocht van 115 km. Boven op het plateau haal ik een andere mountainbiker in en fietsen we samen België in. Na een klein trailpad in het dal vervolgt de route naar Nederland, bij het dorpje Mheer. Het smaakt naar meer, en over het plateau gaat het richting de laatste pauzeplaats in Sibbe. Ondanks wind en lichte regen geniet ik van een stukje linzenvlaai; misschien zelfs nog beter dan zonder deze omstandigheden. Tijd om op te laden voor de laatste 30 km, met nog vier beklimmingen in snel tempo.
Bijna bij de finish..
De route leidt via het Gerendal omhoog: eerst rustig, dan een steil stuk. Op het plateau van de Keutenberg fietsen we steil naar beneden en volgen een lang trailpad. Bij Stokhem volgt weer een klim, daarna een lange, steile afdaling: de Dolsberg met 15% stijging. Eén keer zet ik mijn voet aan de grond, maar kom toch weer boven. Het trailpad naar beneden is geweldig, met uitzicht over Gulpen. Af en toe fiets ik samen met iemand uit Dordrecht, leuk om onderweg over de tocht en het trainen te praten. Achter Eys volgt nog een lange klim naar het plateau. Ik geef mijn fietsmaat uit Dordrecht moed: daarna is het voornamelijk bergaf naar Heerlen. Nog een kilometer of vijf, en mijn tiende Limburgs Mooiste zit erop.
Mijn vriendin Daria staat, zoals elk jaar, enthousiast bij de finish en klapt voor me. Zelf kan ik niet enthousiaster naar de finish fietsen, wat de foto’s ook laten zien. Wat een geweldige dag en mooie tocht! Ik finish om 16:45 uur, voldaan en vol energie, zelfs op vlakke stukken een snelheid van 30 km/h. Onderweg spreek ik andere fietsers uit het hele land. Sommige mountainbikers verzamelden ’s ochtends nog in Rotterdam om 06:00 uur en begonnen om 09:00 uur aan de lange tocht. Als kers op de taart ontmoet ik oud-wielrenner Bram Tankink bij de VIP-tent; acht keer de Tour de France volledig gereden en veertien keer gestart in de Amstel Goldrace.
Ik ben trots dat ik voor de tiende keer Limburgs Mooiste heb voltooid, elke keer de langste MTB-tocht van circa 110 km. Extra bijzonder is dat ik eind februari nog last had van een flinke blessure aan mijn bovenrug en schouderspier, waardoor ik weken niet kon fietsen. Na zes weken rust kon ik weer opbouwen richting dit ultieme doel. Vorig jaar, 2024, was het parcours extreem zwaar door een laag modder van enkele centimeters. Een landweg werd zelfs een beek, waar we kilometerslang door 10 tot 20 cm water moesten fietsen.
Met een verdiend glaasje limonade blik ik terug op deze dag en kijk alweer uit naar Limburgs Mooiste volgend jaar. Eerst geniet ik nog na van de route van dit jaar.
